Duszpasterstwo Dzieci

Z okazji ferii zimowych, życzę Wam, bezpiecznego i radosnego wypoczynku.
Niech ten wolny czas dostarczy niezapomnianych wrażeń i wielu ciekawych przeżyć. Niech te wspaniały czas umożliwi Wam pełne korzystanie z uroków zimy.
Odpoczywajcie, cieszcie się urokami zimy, swobodą, przygodami, poznawaniem nowych miejsc i ludzi.
Jednak uważajcie by nigdy nie opuszczał Was zdrowy rozsądek.
Dbajcie  o bezpieczeństwo swoje oraz osób towarzyszących.

Wracajcie wszyscy zadowoleni, uśmiechnięci oraz wypoczęci, z nową energią do pracy.

Spotykamy się 15 lutego na Mszy św. o godz. 11.00.

Już za kilka godzin, nasze czekanie dobiegnie końca. Bóg przyjdzie. Po raz kolejny przeniesiemy się do Betlejem, aby patrzeć na małe Dziecko: Boga-Człowieka. 

Jak na pewno pamiętamy, pierwszymi ludźmi, którzy usłyszeli radosną nowinę o narodzeniu Pana Jezusa, byli pasterze. Poszli do Betlejem, zobaczyć malutkiego Jezusa. Moglibyśmy pomyśleć, dlaczego pasterze pierwsi usłyszeli radosną nowinę. W tamtym czasie byli uważani przez duchowych przywódców narodu za ludzi nieznających Prawa. Pozbawiono ich dostępu do edukacji przy synagogach, gdyż od najmłodszych lat zmuszeni byli do koczowniczego trybu życia, do wędrówek w poszukiwaniu pastwisk dla swych stad. Często pogardzano nimi. Byli odrzuceni ze względu na nieznajomość religijnych przepisów.  Dlaczego właśnie oni, którzy nic nie mieli, by ofiarować Panu Jezusowi? To nie oni obdarowali Jezusa, to Pan Bóg ich obdarował. Stał się małym, bezbronnym Dzieckiem, które przyszło nie w chwale, lecz w uniżeniu. Znaleźli Boga, który pozwolił się wziąć na ręce. I bardzo byli Mu za to wdzięczni.

Często potrafimy być wdzięczni Panu Bogu wtedy, gdy Bóg spełnia nasze oczekiwania. Gdy prosimy o zdrowie, rozwiązanie trudnej sprawy – i to otrzymujemy – łatwo płyną z nas słowa wdzięczności. Ale, czy czasami zdarza nam się być wdzięcznym za to, że po prostu JEST. Że nas kocha.

Pasterze wrócili do swoich zajęć, do swojego codziennego życia. Nic zewnętrznie się nie zmieniło. Ale ich serca były już inne.

W czasie Bożego Narodzenia nasz kościół jest pięknie przyozdobiony choinkami, światłami i dekoracjami. Jest szopka, w której jest figurka Dzieciątka Jezus. Czynimy to przede wszystkim po to, aby skupić nasze zmysły i myśli na tej wielkiej tajemnicy narodzenia Pana Jezusa.

Po zakończonej Mszy Świętej nie uciekajmy od razu z kościoła, ale zatrzymajmy się przy betlejemskim żłóbku i wyraźmy naszymi słowami wdzięczność Bogu:

– za to, że przyszedł,
– za to, że obdarował nas jako pierwszy,
– za to, że jest blisko,
– za to, że nie cofnął swojej miłości mimo naszej słabości.

Bądźmy Mu wdzięczni za to wszystko i przemieniajmy naszą codzienność i świat wokół nas.

Okres Bożego Narodzenia to wyjątkowy czas pełen niezwykłej atmosfery, a wręcz magii. Magii, którą pragniemy dzielić się z rodziną, z przyjaciółmi i nie tylko. Święta to okres, gdy pamiętamy o bliskich nam osobach i ślemy do nich życzenia, pragnąc wspólnie z nimi celebrować tę wyjątkową okazję.

Ja też Wam życzę,
Niech ten świąteczny czas przyniesie Wam nie tylko radość z obdarowywania bliskich, ale także chwilę na wdzięczność i docenienie wszystkiego, co już macie. Życzę Wam, abyście w nadchodzącym 2026 roku każdego dnia znajdowali małe powody do szczęścia, dzielili się dobrem. Niech Święta wypełni rodzinna atmosfera, a dom rozbrzmiewa śmiechem i życzliwością. 

Klakier

Rok Kościelny to kalendarz Kościoła. Określa się go także rokiem liturgicznym, ponieważ kieruje się świętami i uroczystościami, a więc liturgią Kościoła. To cykl wspomnień historii zbawienia w oparciu o wydarzenia z życia i śmierci Jezusa Chrystusa zawarte w ciągu jednego roku kalendarzowego. Czas jest tutaj podzielony nie według miesięcy, lecz okresów szczególnych i zwykłych.

Rok liturgiczny rozpoczyna się w Kościele katolickim w pierwszą niedzielę Adwentu. W 2025 roku Adwent rozpocznie się w niedzielę 30 listopada 2024 roku, a zakończy w Wigilię Bożego Narodzenia, czyli 24 grudnia 2025 roku. Jest to okres radosnego oczekiwania na przyjście Chrystusa.

Rok kościelny nie pokrywa się z rokiem kalendarzowym. Chociaż liczy prawie tyle samo dni i tygodni (52), to jednak rozpoczyna się pierwszą niedzielą Adwentu, a kończy się ostatnią niedzielą uroczystości Chrystusa Króla.

Rok liturgiczny podzielony jest na 6 okresów. Rozpoczyna się nie 1 stycznia, ale w I niedzielę Adwentu. Wyróżniamy następujące okresy liturgiczne:

1. Adwent
   – trwa od I niedzieli Adwentu do Wigilii Bożego Narodzenia włącznie.
2. okres Bożego Narodzenia
   – od I Nieszporów Bożego Narodzenia do niedzieli Chrztu Pańskiego.
3. Wielki Post
   – od Środy Popielcowej do Mszy Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek.
4. Triduum Paschalne
   – rozpoczyna się Mszą Wieczerzy Pańskiej, a kończy II Nieszporami niedzieli Zmartwychwstania.
5. Okres wielkanocny
   – od niedzieli Zmartwychwstania do niedzieli Zesłania Ducha Świętego włącznie. Pierwsze osiem dni tego okresu tworzy tzw. oktawę Wielkanocy. Jest to osiem dni przeżywanych tak, jak Wielkanoc.
6. Okres zwykły
   – to cały pozostały czas w roku.

A o. Jerzy – Klakier właśnie wybrał się w swoje rodzinne strony na odpoczynek.

Pozostaje życzyć Mu i wam, udanego i przede wszystkim bezpiecznego wypoczynku.

Do zobaczenia już 31 sierpnia na Mszy św. o godz. 11.00.

A w niedzielę  7 września o godz. 11.00 o. Jerzy serdecznie zaprasza na Mszę św., która zostanie odprawiona w intencji nauczycieli i uczniów w nowym roku szkolnym 2025/2026.

Tradycyjnie podczas Mszy św. zostaną poświęcone przybory szkolne.

-> GALERIA <-

Historia Maryi zaczyna się w Nazarecie podczas Zwiastowania. Anioł Gabriel zapowiedział Jej, że zostanie Matką Zbawiciela. Maryja zgodziła się na plan Boży przedstawiony przez posłańca z Nieba i obiecała go wiernie wypełnić.
Maryja, gdy dowiedziała się, że jej krewna Elżbieta także spodziewa się narodzin dziecka, nie zwlekając, wyruszyła do krewnej, żeby jej pomóc.
Maryja po Zmartwychwstaniu, przebywała w Wieczerniku razem z Apostołami, modliła się z nimi w czasie oczekiwania na zesłanie Ducha Świętego. Potem gdy Apostołowie wyruszyli w świat z Ewangelią. Marka Chrystusa nadal wspierała ich swoją modlitwą. Znajdując się w Niebie, nadal pomaga nam wstawiając się za nami do Swego Syna.

Jezus swoją Matkę pozostawił, byśmy w swym życiu mieli do kogo iść. Maryja – Matka Boża jest Matką wszystkich ludzi. Twoją również. Matka Boża widzi nasze starania i najbardziej cieszy się wtedy, gdy kochamy Jej Syna i naśladujemy Go w dobroci dla innych.
Ona otoczy nas Swą opieką, jeśli, nie zwlekając, pójdziemy dziś. Do Jej stóp pochylmy się i pozostawmy Jej swoje troski. Ona z sercem Swym matczynym nieustannie czeka, abyśmy wyznali to, co nas gnębi.

Ile razy na dzień zwracacie się do mamy, np. mamo, mamusiu? Ile razy chcecie coś mamie powiedzieć albo prosić ją o coś?  Trudno powiedzieć. Ale na pewno często. Maryja jest Matką wszystkich dzieci Bożych. Ona chce nas wysłuchać, a kto kocha Jej Syna, Pana Jezusa i kocha Ją, temu nigdy nie znudzi się wołać do Niej „Mamo”.  I dzisiaj też będziemy Ją prosić w naszych ważnych sprawach i wołać do Niej, „Mamo”.

Święta Maryjo, Mamo Jezusa i nasza – módl się za nami.
Mamo Najśliczniejsza – módl się za nami.
Mamo, która pomagasz w smutkach – módl się za nami.
Mamo, która cieszysz się naszym dobrymi radościami – módl się za nami.
Mamo, która jesteś Królową Aniołów – módl się za nami.
Mamo, Królowo Wszystkich Świętych – módl się za nami.
Mamo, która jesteś naszą Królową – módl się za nami.

Cały maj to święto Matki Bożej, to imieniny najlepszej z Matek. Wszyscy chcą być blisko Niej. Mówią Jej o tym, co ich cieszy i czego pragną.

Codziennie w maju zwracamy się do Maryi słowami podobnej modlitwy, która się nazywa: Litania Loretańska. Poproście kogoś starszego z rodziny, by poszedł z wami na nabożeństwo majowe i z całego serca proście Ją o pomoc i wychwalajcie Ją. 

Laetare, czyli najbardziej radosna niedziela w Wielkim Poście. Nazwa pochodzi z języka łacińskiego i oznacza „Raduj się”. W czwartą niedzielę Wielkiego Postu księża używają podczas mszy świętej najrzadszego koloru liturgicznego. Niedziela radości nie przez przypadek nosi taką nazwę, gdyż ma przypominać nam, że zbliżające się święta Wielkanocne to święta pełne nadziei i radości ze zwycięstwa Chrystusa nad śmiercią. Pokazuje przewagę światła nad ciemnością.

Już połowa Wielkiego Postu. Coraz bliżej do Świąt Zmartwychwstania Pana Jezusa.
Pan Bóg bardzo chce i bardzo czeka na to, żeby ludzie powrócili do Niego.

W tą czwartą niedziele Wielkiego Postu usłyszymy przypowieść, która opowiada o młodym człowieku, który popełnił błąd, ale otrzymał drugą szansę.

Syn odszedł od ojca, bo chciał żyć tak, jak mu się będzie podobało. Chciał sam szukać szczęścia, po swojemu. Ale go nie znalazł. Wraca więc do domu. Ojciec czeka na niego i przyjmuje go z radością.

Ta przypowieść, nazywana jest przypo­wieścią o synu marnotrawnym albo jeszcze lepiej — o miłosiernym Ojcu.

Ojciec to postać, która symbolizuje Boga Ojca. On jest jak tata, który bardzo kocha swoje dzieci. Kiedy syn marnotrawny popełnia dużo błędów, ojciec jest gotowy go przyjąć z powrotem do domu i mu przebaczyć. Syn marnotrawny to dziecko, które robi dużo złych rzeczy. On traci pieniądze na zabawy i nie słucha dobrych rad. Ale potem żałuje i wraca do domu, bo wie, że tam jest najbezpieczniej i może tam czuć się najbardziej kochany.

Miłosierny ojciec — to Pan Bóg, On wie dobrze, że człowiek nie może być szczęśliwy bez Niego; że człowiek nie może być naprawdę szczęśliwy bez zachowywania Jego przykazań. Nie zmusza jednak nikogo, żadnego z lu­dzi, tylko czeka na te słowa: ,,Ojcze, zgrzeszyłem…” I od razu wtedy prze­bacza.

Każdy z nas, jest trochę takim synem marnotrawnym, bo czasem zapomina o Panu Bogu. Zapomina o wielkiej miłości Pana Boga do każdego z nas, zapomina, że Pan Bóg chce tylko naszego dobra, naszego szczęścia.

Bóg kocha nas bezwarunkowo, niezależnie od tego, co zrobiliśmy. Ta historia uczy nas, że niezależnie od tego, jak daleko odejdziemy od Boga, On zawsze jest gotowy przyjąć nas z powrotem i przebaczyć. Czasami oddalamy się od Boga i robimy złe rzeczy, ale kiedy wracamy do Boga i mówimy, że jest nam przykro, Bóg nam przebacza, tak jak ojciec w tej historii przebaczył swojemu synowi. Przypowieść o synu marnotrawnym pokazuje, że miłość i przebaczenie mogą przezwyciężyć nawet największe przewinienia.

Przeprośmy Pana Boga za to, że czasem Go nie słuchamy. Podziękujmy Panu Bogu za to, że jest dobrym, miło­siernym Ojcem, że zawsze czeka na nas. Czeka, aż zrozumiemy, że tylko wte­dy, gdy będziemy Go słuchać — będziemy naprawdę szczęśliwy. Powiedzmy jeszcze, że gdy nie posłuchamy Pana Boga, to Go zaraz przeprosimy.

 

Jałmużna – to dar z siebie dla drugiego człowieka w potrzebie.
Dajemy jałmużnę po to, aby pomóc drugiemu człowiekowi.

NABOŻEŃSTWO DROGI KRZYŻOWEJ
W KAŻDY PIĄTEK O GODZ. 17.00

GORZKIE ŻALE
– NIEDZIELE o GODZ. 17.00

Z okazji ferii zimowych życzę Wam drodzy bezpiecznego i radosnego wypoczynku.

Niech ten wspaniały czas umożliwi Wam pełne korzystanie z uroków ferii, dostarczy niezapomnianych wrażeń i wielu ciekawych przeżyć.

Odpoczywajcie, cieszcie się przygodami, poznawaniem nowych miejsc i ludzi oraz nabierajcie sił do dalszej nauki.

o. Jerzy-Klakier