WOKÓŁ WIARY

 

25. Jak wygląda kościół wewnątrz?

Każdy kościół wygląda trochę inaczej, dlatego opłaca się obejrzeć różne świątynie od środka. Naprzeciw ołtarza znajduje się przeważnie główne wejście. Jeśli wejdziemy tędy do kościoła, możemy objąć wzrokiem całe pomieszczenie. Ponieważ kościół jest domem Boga, ludzie chcieli, aby był możliwie najpiękniejszy: z dużymi, kolorowymi oknami, z obrazami i statuami, wspaniałymi krzesłami i kandelabrami.

W katolickich kościołach, blisko wejścia, znajduje się kropielnica ze święconą wodą, przypominająca nam wodę chrzcielną. Gdy wchodzimy do kościoła, zanurzamy w niej palce i wykonujemy znak krzyża: od czoła do piersi i od jednego ramienia do drugiego.

W kościele znajduje się chrzcielnica. To tutaj odbywa się chrzest dzieci bądź dorosłych. W zależności od kościoła, stoi ona gdzie indziej. Chrzcielnica wyraża  fakt, iż chrzest święty jest początkiem chrześcijańskiego życia, a także wskazuje na to, że Msza Święta stanowi istotny element życia chrześcijan.

Gdzie stoi ołtarz?
Najważniejszy w kościele jest ołtarz, czyli stół. Znajduje się on w miejscu, ku któremu spoglądamy niemal automatycznie, obojętnie, w której ławce siedzimy. Dlatego łatwo go znaleźć. W kościołach stoi on z tyłu w prezbiterium. Przy ołtarzu odbywa się Eucharystia.

W pobliżu ołtarza umieszczona jest ambona, czyli pulpit. Często jest ona zbudowana podobnie jak ołtarz. Podczas Eucharystii odczytuje się z ambony Pismo Święte i Modlitwę Powszechną. Z tego miejsca wygłasza się także kazanie.

Ponadto w pobliżu ołtarza i ambony znajduje się krzyż. Czasami zwisa on z sufitu, stoi na ołtarzu lub stojaku obok ołtarza. Krzyż wciąż przypomina chrześcijanom o centrum ich wiary, czyli o śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa.

Co to jest tabernakulum?
W kościele katolickim zawsze znajduje się tabernakulum z czerwonym światełkiem nazwanym „wieczna lampką”. Jest to mała, zdobiona szafka, w której przechowuje się Chleb Eucharystyczny. „Wieczna lampka” jest znakiem tego, ze Jezus Chrystus żyje i jest obecny pod postacią Chleba.

Gdy oglądasz kościół, przed tabernakulum powinieneś uklęknąć, gdyż miejsce, w którym się ono znajduje, jest miejsce, modlitwy.

Do czego służą pomieszczenia przy ścianach?
Pomieszczenia te nazywają się konfesjonałami. W środku znajduje się miejsce do siedzenia, natomiast po prawej i lewej stronie umieszczone są klęczniki. Jest to miejsce sprawowania sakramentu pokuty i pojednania. Jeśli żałujemy czegoś, co uczyniliśmy i chcemy poprosić Boga o przebaczenie, przychodzimy właśnie tutaj. Klękamy z boku. Kapłan siedzi w środku konfesjonału i rozmawia oraz modli się ze spowiadającą się osobą. Później mówi w imieniu Boga, że grzechy zostały odpuszczone: …Bóg, Ojciec Miłosierdzia, który pojednał świat ze sobą, przez śmierć i zmartwychwstanie swojego Syna i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów, niech ci udzieli przebaczenia i pokoju przez posługę Kościoła. I ja odpuszczam tobie grzechy, w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.

Aby nie wszyscy mogli usłyszeć to, o czym się mówi w konfesjonale, należy wyznać swoje grzechy w tajemnicy – „na ucho”.


24. Co to jest diecezja?

Diecezja to jednostka administracyjna w kościołach chrześcijańskich, która podlega biskupowi W Polsce istnieje 41 diecezji. Największa z nich to diecezja zielonogórsko-gorzowska, natomiast najmniejszą jest diecezja sosnowiecka.

Podział administracyjny Kościoła katolickiego w Polsce.


23. Co to jest sobór?

Sobór to konferencja, na której spotykają się wszyscy biskupi z całego świata. Obradują wtedy nad ważnymi kwestiami i problemami oraz podejmują decyzje dotyczące przyszłości Kościoła.

Sobory nie odbywają się często. Jest to wyjątkowe wydarzenie dla Kościoła i trwa przeważnie kilka lat. Ostatni był Sobór Watykański Drugi, który miał miejsce od 1962 do 1965 roku w Watykanie.

Poszczególni biskupi reprezentują na tej konferencji swoje diecezje. Zatem gdy odbywa się sobór, w którym uczestniczą biskupi katoliccy z całego świata, wówczas wszyscy katolicy są reprezentowani przez swego biskupa. Papież stoi na czele tej konferencji. Podjęta przez biskupów decyzja jest ważna tylko wtedy, gdy biskup Rzymu, czyli papież również wyrazi swoją zgodę.


22. Jak zostać papieżem?

Po śmierci papieża odbywa się konklawe. Jest to spotkanie ludzi, których papież wybrał na kardynałów, gdyż szczególnie im zaufał. Mają oni za zadanie wybrać nowego papieża. W ten sposób przyjmują na siebie dużą odpowiedzialność. Nikt nie może ich przekupić lub wpływać na wybór, dlatego odbywa się on potajemnie: w przepięknej kaplicy w Watykanie – Kaplicy Sykstyńskiej. Tutaj kardynałowie są zamykani. Dopiero wtedy, gdy uzgodnią kandydaturę papieża, mogą Kaplicę Sykstyńską opuścić.

Nie wolno im rozmawiać z nikim z zewnątrz, ani opowiadać po wyborach o rozmowach w Kaplicy.

Kardynałowie co wieczór dają znak, aby ludzie dowiedzieli się, czy udało im się dokonać wyboru nowego papieża. Jeśli me mogą się zgodzie co do kandydatury, z komina wydobywa się czarny dym. Jeżeli natomiast osiągnęli zgodę, dym ma barwę białą. Wtedy na balkon Bazyliki Św. Piotra wychodzi kardynał protodiakon i mówi: „Habemus papam , co znaczy: „Mamy (znowu) papieża”. Nowy papież pojawia się wówczas na balkonie, skąd jest dobrze widziany na placu. Kardynał protodiakon wypowiada po łacinie imię i nazwisko sprzed wyboru, a następnie oficjalne imię nowego papieża.

 


21. Za co odpowiedzialny jest papież?

Papież wykonuje właściwie te same zadania, co zwykły biskup: dba o Kościół katolicki i odpowiada za to, aby pozostał wierny woli Jezusa. Jest biskupem Rzymu, bez którego nie można się obyć. Musi jednoczyć wielu różnych biskupów i ludzi w Kościele katolickim na całym świecie. Ponadto interesuje się tym, co myślą chrześcijanie w diecezjach na całym świecie i czy gdzieś występują szczególne problemy. Ponadto papież odwiedza katolików w różnych krajach i zaprasza do siebie biskupów. Pisze listy skierowane do całego Kościoła i poszczególnych diecezji, odprawia Msze Święte i modli się za Kościół.

Papież mieszka w Watykanie. Jest to małe państwo w Rzymie, stolicy Włoch. Dlatego papież ma dwa obywatelstwa: watykańskie i kraju, z którego pochodzi. Na Boże Narodzenie i Wielkanoc udziela Rzymowi i całemu światu szczególnego błogosławieństwa, które nazywa się „urbi et orbi”, czyli „miastu (Rzymowi) i światu”.

 


20. Czym różnią się chrześcijanie?

Chrześcijaninem jest każdy człowiek wierzący i ochrzczony w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego.
Można usłyszeć, że wszystkie religie są jednakowo dobre, bo ich wyznawcy uznają Boga. We wspólnocie Kościoła uczymy się, jak dobrze żyć razem i jak się modlić.  W ten sposób jesteśmy przygotowywani do życia z Bogiem w Niebie.  W tym stwierdzeniu z całą pewnością wyznawcy różnych religii są sobie bliscy. Wobec tego rodzaju twierdzeń niezbędne jest też wiedzieć, że między religiami istnieją zasadnicze różnice. Kościół wschodni postrzega człowieka tak, jak opisuje go Biblia – jako osobę stworzoną na obraz i podobieństwo Boże. Kościół zachodni zaś, jako istotę złożoną z duszy i ciała. Tu tkwi podstawowa różnica, dzieląca trzy wyznania chrześcijańskie. 

Dla katolików chrześcijan szczególnie ważne jest, że Jezus towarzyszy Kościołowi w całej historii. Jezus założył Kościół gromadząc pierwszych apostołów. Następcami apostołów są obecni biskupi oraz papież.  Od samego początku apostołowie przekazywali swoją misję biskupom. Wraz z biskupami Kościół  tworzą wszyscy wierni. Kościół katolicki jest jeden, a jego głową jest papież. Chrześcijanie powinni głosić przesłanie Jezusa, przyjmować sakramenty i poprzez biskupów i papieża tworzyć wspólnotę na całym świecie. 

Protestantyzm jest jednym z trzech, najprężniej rozwijających się odłamów chrześcijaństwa – obok katolicyzmu i prawosławia. Wspólnot protestanckich jest wiele, do których zaliczamy między innymi kalwinizm, luteranizm, anglikanizm, Kościół ewangelicko-metodystyczny, baptystyczny.  Podstawą wiary każdego protestanta jest Pismo Święte. Nie uznaje autorytetu papieży. Wierzy, że tylko Jezus Chrystus, odwieczny Boży Syn, ma być wywyższony jako pośrednik między Ojcem a ludźmi. Dlatego nie czci świętych (w tym Marii) i się do nich nie modli. Nie przypisuje zbawiennej mocy sakramentom (ewangelicy uznaje dwa sakramenty – Chrzest i Komunię Świętą, jako zbawienne dary Bożej łaski). Odrzuca kapłaństwo rozumiane jako sakrament i jako pośrednictwo między ludźmi a Bogiem. Duchowni protestanccy są kaznodziejami i duszpasterzami, udzielają chrztu i Wieczerzy Pańskiej, ale nie są to zadania zastrzeżone wyłącznie dla nich. Nie ma przeszkód, by duchowni protestanccy mieli rodziny, niektóre Kościoły dopuszczają do pełnienia tej funkcji również kobiety. Komunia to Stół Pański, nie ołtarz. Jej znaczenie to bliskie spotkanie z Chrystusem, nie ofiara.

Kościół na Wschodzie uznał i uznaje do dziś, że jedyną zasadą i pierwszym początkiem jest Ojciec, dlatego Duch Święty pochodzi od Ojca – przez Syna. Kościół prawosławny za podstawę wyznawanej przez siebie wiary uznaje Pismo Święte i Tradycję, wyrażoną w sposób szczególny w uchwałach siedmiu pierwszych soborów powszechnych. Nie uznaje natomiast późniejszych orzeczeń dogmatycznych, przyjmowanych w Kościele katolickim w sprawie czyśćca, prymatu i nieomylności papieża, Niepokalanego Poczęcia i Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Prawosławni oddają głęboką cześć Maryi i świętym. Uznają siedem sakramentów, modlą się za zmarłych.  Chrześcijanie prawosławni myślą w wielu punktach podobnie do katolików. Msza Święta jest dla nich najważniejsza, gdyż w ten sposób można zbliżyć się do Boga. Eucharystia, według obrządku prawosławnego, nazywa się „Boską Liturgią” i jest bardzo uroczysta. W toku historii nie zmieniła się tak bardzo jak Msza Święta ewangelicka i katolicka.Najważniejszym świętem w Kościele prawosławnym jest Pascha, czyli święto Zmartwychwstania Chrystusa.  Chrześcijanie prawosławni tworzą różne rodziny kościelne – patriarchaty. Na czele patriarchatu stoi jeden z biskupów. Jest on patriarchą. Honorowe przewodnictwo posiada Patriarcha Konstantynopola.  Najważniejszym autorytetem jest Sobór ekumeniczny. W autokefalicznych Kościołach duchowni uznają zwierzchnictwo patriarchy lub metropolity, natomiast właściwą jurysdykcję ma w nich Święty Synod.


19. Co oznaczają słowa „katolicki”, „ewangelicki” i „prawosławny”.

Słowo „katolicki” pochodzi z języka greckiego i oznacza „wszędzie, obszernie, rozpowszechniony po całej ziemi”. „Ewangelicki” znaczy „zorientowany na Ewangelię”. Poza chrześcijanami ewangelickimi i katolickimi istnieją także chrześcijanie prawosławni, mieszkający przede wszystkim w Rosji, Grecji lub Rumunii. Słowo „prawosławny” oznacza „prawdziwie, prawidłowo wierzący”. W Polsce dominuje religia katolicka.

Od czasu rozłamu chrześcijan, słowa: katolicki, ewangelicki i prawosławny są nie tylko pojęciami określającymi te cechy, lecz także grupy. Oznaczają one wyznania chrześcijańskie.

Brak wspólnoty eucharystycznej jest najbardziej bolesnym rozdarciem Kościoła. Problem tkwi już w samym rozumieniu Eucharystii jako komunii, która dla katolików i prawosławnych ma być znakiem jedności, a dla protestantów – środkiem budowania jedności.


18. Ile jest Kościołów?

Chyba nikt nie wie, ile jest kościołów na całym świecie. Niemal w każdej wiosce znajduje się świątynia. Największy kościół świata to Bazylika Świętego Piotra w Rzymie.

Gdy nie będziemy liczyć budynków, lecz weźmiemy pod uwagę inne znaczenie Kościoła, a mianowicie ludzi, którzy wierzą w Jezusa i wspólnie uczestniczą we Mszy Świętej, wówczas istnieje właściwie jeden jedyny Kościół: Kościół Jezusa Chrystusa. Niestety chrześcijanie nie tworzą jedności. Od około tysiąca lat Kościół wschodni i zachodni kroczy własnymi drogami. W ten sposób powstały dwa różne wyznania chrześcijańskie: na wschodzie Kościół prawosławny, natomiast na zachodzie Kościół katolicki. 500 lat temu, w Kościele zachodnim doszło do sporu. Wiele rzeczy utknęło w martwym punkcie i starło się ze sobą dużo odmiennych poglądów.

Kościół potrzebował wewnętrznej reformy. Należało wyjaśnić, co było naprawdę ważne oraz przemyśleć niewłaściwe przyzwyczajenia i poszukać nowych dróg. Niektórzy w obrębie Kościoła uczynili to, natomiast inni protestowali. Doszło do ponownego rozłamu w Kościele. Odtąd istnieje chrześcijaństwo ewangelickie.

Rozłamy miały wiele różnych powodów. Oczywiście pewną rolę odgrywały także władza i polityka. Jednakże chodziło o coś więcej: Niemożliwe było dojście do porozumienia odnośnie określonych kwestii wiary. Sprawy te były jednak dla poszczególnych grup tak ważne, iż nie mogły one znaleźć żadnego kompromisu. Jedna grupa po prostu nie mogła zaakceptować opinii drugiej.


17. Co to jest kościół?

Słowo „kościół” określa dwie różne rzeczy: budynek, w którym ludzie uczestniczą we Mszy Świętej oraz ludzi, wierzących w Jezusa Chrystusa. Są oni różni: młodzi i starsi, biedni i bogaci, być może mówią różnymi językami, mają różnorodne zawody i odmienne poglądy na temat polityki, mają dużo lub mało dzieci, a może są bezdzietni. Istnieją tysiące różnic między ludźmi. Mimo to wspólnie uczestniczą oni we Mszy Świętej, gdyż wiara jest tym, co ich łączy

Budynek kościoła także może mieć różny wygląd. Istnieją kościoły długie i krótkie, szerokie i wąskie, kwadratowe i okrągłe, mniej lub bardziej piękne. Większość z nich wygląda trochę inaczej niż normalne domy. Są one większe i mają kolorowe okna. Światło, które pada przez witraże również wygląda inaczej niż w domu mieszkalnym.

Budynki kościelne stoją często na placu. Od średniowiecza wiele kościołów posiada jedną lub nawet kilka wież. Czasami wieża stanowi element kościoła bądź stoi osobno. W środku znajdują się dzwony, które biją, gdy nadchodzi czas pójścia na Mszę Świętą.

Chyba nikt nie wie, ile jest kościołów na całym świecie. Niemal w każdej wiosce znajduje się świątynia. Największy kościół świata to Bazylika Świętego Piotra w Rzymie.

Gdy nie będziemy liczyć budynków, lecz weźmiemy pod uwagę inne znaczenie Kościoła, a mianowicie ludzi, którzy wierzą w Jezusa i wspólnie uczestniczą we Mszy Świętej, wówczas istnieje właściwie jeden jedyny Kościół: Kościół Jezusa Chrystusa. Niestety chrześcijanie nie tworzą jedności. Od około tysiąca lat Kościół wschodni i zachodni kroczy własnymi drogami. W ten sposób powstały dwa różne wyznania chrześcijańskie: na wschodzie Kościół prawosławny, natomiast na zachodzie Kościół katolicki. 500 lat temu, w Kościele zachodnim doszło do sporu. Wiele rzeczy utknęło w martwym punkcie i starło się ze sobą dużo odmiennych poglądów.

Rozłamy miały wiele różnych powodów. Oczywiście pewną rolę odgrywały także władza i polityka. Jednakże chodziło o coś więcej: Niemożliwe było dojście do porozumienia odnośnie określonych kwestii wiary. Sprawy te były jednak dla poszczególnych grup tak ważne, iż nie mogły one znaleźć żadnego kompromisu. Jedna grupa po prostu nie mogła zaakceptować opinii drugiej.


16. Dlaczego krzyż jest tak ważny dla chrześcijan?

W każdym kościele znajduje się krzyż. Wiele wierzących osób nosi krzyżyk na szyi lub zawiesza krzyż nad drzwiami w swoich domach. Jest on znakiem rozpoznawczym chrześcijan, ukazującym, że śmierć Jezusa była czymś szczególnym. Nie chodzi o to, że tylko On umarł na krzyżu, Jego śmierć była nowym początkiem dla ludzkości. Jezus przyszedł na świat, bo ludzie utracili Boga i przestali Mu ufać. Gdy nie ma zaufania, nie ma również wspólnoty. Wszędzie panuje ciemność i zimno. Nie można spojrzeć sobie w oczy. Przypomina to sytuację, w której trzeba przekroczyć szeroką rzekę, na której nie ma mostu. Ludzie przerwali most prowadzący do Boga. Śmierć Jezusa jest nowym mostem. On, Syn Boży, całkowicie stanął po stronie ludzi, którzy nie mogą znaleźć Boga. Jezus sam doświadczył faktu, jak to jest być całkowicie opuszczonym. Niezwykłe w tej sytuacji jest to, że uczynił to dobrowolnie, a w tej ciemności mimo wszystko zaufał Bogu. W ten sposób zbudował most, jakiego ludzie nigdy nie mogliby wznieść samodzielnie: od śmierci do życia, od ciemności do światła, od samotności z powrotem do Boga.


15. Czy Jezus rozpłynął się w powietrzu?

Gdy Pan Jezus umarł. Jego ciało złożono w grobie. Wówczas w Palestynie nie wkładano zmarłych do trumny, zakopywanej w ziemi. Za grób służyła jaskinia, która nawet miała drzwi w formie kamienia, który można było odsunąć. Trzy dni po śmierci Jezusa, do grobu przybyły kobiety, z którymi Jezus był zaprzyjaźniony. Dostrzegły, że stało się coś niezwykłego: grób był pusty. Anioł wyjaśnił im, dlaczego: „Nie ma Go tu, bo zmartwychwstał, jak zapowiedział” (Mt 28,6). Uczniowie nie mogli początkowo w to uwierzyć. Później zobaczyli Go, gdyż się im pojawił. Był taki jak kiedyś, a jednak inny. Zwrócił się do Apostołów, aby opowiedzieli wszystkim ludziom o Nim i o Jego zmartwychwstaniu. Jezus wrócił do swojego Ojca w Niebie, bo tam jest Jego miejsce od samego początku. Żyje, ale w inny sposób. Pan Jezus wciąż jest obecny.

Jezus obiecał ludziom, że wraz z Nim zamieszkają u Jego Ojca. Dlatego chrześcijanie wierzą, iż życie nie kończy się wraz ze śmiercią. Chrystus pokonał śmierć i jest drogą do życia wiecznego. Śmierć nie wygrała. Zaufanie Jezusa do Boga było silniejsze niż śmierć, a łączność między Nim a Jego Ojcem była na tyle wielka, że po prostu nie mogła przerwać się nawet tam, gdzie wszystko się zazwyczaj kończy.


14. Dlaczego Pan Jezus umarł?

Pan Jezus nie dopuszczał żadnych kompromisów. Jasno i wyraźnie mówił, że Bóg przyjmuje każdego człowieka, który szczerze Go szuka i udaje się w drogę do Niego. Ponadto stwierdził, że sam jest tą drogą (J 14,6). To znaczy, iż kto chce znaleźć Boga, musi szukać Jezusa i podążać za Nim. Wielu denerwowało się, słysząc te słowa, a szczególnie ci, którzy mieli władzę nad innymi. Bali się ją stracić, gdyż ludzie bardziej wierzyli Jezusowi niż im. Niektórzy uważali także, że Pan Jezus nauczał w sposób błędny o Bogu i Biblii. A oni nie chcieli do tego dopuścić. Dlatego oskarżyli Go i przesłuchali. Oczywiście niczego nie mogli Mu udowodnić. Pan Jezus nie zrobił ani nie powiedział niczego złego. Nawet się nie bronił, gdy Go bili i torturowali, bo był pewny, że użycie przemocy prowadzi donikąd, a siła nikogo nieprzekonuje. Jezus wiedział, iż musi pokazać ludziom, że nawet tortury i śmierć nie są silniejsze od Bożej miłości.

Poncjusz Piłat aresztował Jezusa. W tych czasach był on rzymskim namiestnikiem w Judei i miał prawo nakładać karę śmierci. Wytoczył Jezusowi proces. Jezus został poddany torturom i skazany na śmierć na krzyżu. Musiał sam nieść krzyż do miejsca swej śmierci. Nazywa się ono Golgota lub „Miejsce Czaszki”. W kościołach znajdują się obrazy lub figury ukazujące tę drogą krzyżową Chrystusa.

Jeden z apostołów pomógł Rzymianom w aresztowaniu Jezusa. Był to Judasz. Później bardzo się tego wstydził i nie chciał dłużej żyć. Niektórzy uczniowie poczuli strach, gdy Jezus został aresztowany i umarł. Dlatego uciekli i twierdzili, że Go nie znają. Później było im przykro i dopiero wtedy zrozumieli, kim był naprawdę ich Pan i wszystkim ludziom opowiadali o Nim. Matka Jezusa i Jego przyjaciel Jan pozostali jednak przy Nim do końca.


13. Kto był najlepszym przyjacielem Jezusa?

Pan Jezus miał różnych przyjaciół: rybaków, celników, uczonych w piśmie, mężczyzn walczących przeciw rzymskiej okupacji. Do tego grona można zaliczyć również kilka kobiet. Na tamte czasy było to dość niezwykłe. W Piśmie Świętym najbliższymi przyjaciółmi Jezusa określa się apostołów. Po tylu latach oczywiście nie można powiedzieć dokładnie, czy jeden z nich uchodził za Jego najlepszego przyjaciela.

ŚW. PIOTR a właściwie Szymon, był rybakiem i pochodził prawdopodobnie z Betsaidy, z miasteczka położonego na brzegu jeziora Genezaret. Jego ojcem był Jan a bratem Andrzej. Piotr łowił na Jeziorze Galilejskim, posiadał łodzie. Był człowiekiem żonatym. Mieszkał z rodziną w Kafarnaum u teściowej, którą Pan Jezus uzdrowił. Całe jego życie odmieniło spotkanie z Jezusem z Nazaretu. Pan Jezus powołał Szymona, w czasie cudownego połowu ryb w wodach Jeziora Galilejskiego. Do Piotra wyznającego swoją grzeszność Jezus skierował słowa: „Nie bój się. Odtąd ludzi będziesz łowił”. Jezus nazywał go Piotrem, co znaczy „skała”.

ŚW. JAKUB STARSZY był bratem św. Jana Apostoła. Obaj byli synami Zebedeusza. Byli rybakami i mieszkali nad jeziorem Tyberiadzkim. Matką św. Jana i Jakuba była Salome, która należała do najwierniejszych towarzyszek wędrówek Chrystusa Pana. Został zapewne powołany do grona uczniów Chrystusa już nad rzeką Jordan. Chrystus Pan wyróżniał św. Jakuba. Właśnie on należał do wybranej trójki Apostołów, którzy byli świadkami wskrzeszenia córki Jaira, Przemienienia Pańskiego oraz Jego krwawego konania w Ogrójcu. Był biskupem Jerozolimy. Na rozkaz króla Herod Agryppa I, zginął męczeńską śmiercią.

ŚW. BARTŁOMIEJ LUB NATANAEL: był wiernym towarzyszem Jezusa przez całe życie i naocznym świadkiem mąk, ran, śmierci i zmartwychwstania Jego; w uroczystość Zielonych Świątek przyjął wraz z innymi Apostołami Ducha św., gorliwie głosił Ewangelię św. Prowadził prace Apostolskie w trzech krainach: Indiach, Azji Mniejszej i Wielkiej Armenii, gdzie w mieście Albanopolu poniósł za swego Mistrza, Jezusa Chrystusa, śmierć męczeńską.

ŚW. JUDA TADEUSZ: był bratem św. Jakuba Młodszego. Jest autorem jednego z listów Nowego Testamentu. Po Zesłaniu Ducha Świętego głosił Ewangelię w Palestynie, Syrii, Egipcie i Mezopotamii.

 

 

 

 

ŚW. MATEUSZ: był celnikiem z Kafarnaum, a później apostołem Jezusa. Według tradycji jest autorem pierwszej Ewangelii. Jako uczeń podążał za Jezusem i był jednym ze świadków Zmartwychwstania i Wniebowstąpienia Jezusa. Pozostał w Jerozolimie głosząc tam, że Jezus był obiecanym Mesjaszem.

ŚW. TOMASZ: zwany także Didymos, „Bliźniak”. Wśród 12 apostołów Jezusa Chrystusa Tomasz był jednym z tych, którzy nie byli obecni przy zmartwychwstaniu Chrystusa. Powiedział, że dopóki nie zobaczy wszystkiego na własne oczy, nie uwierzy, dlatego powstał przydomek – Niewierny. Po dniu Pięćdziesiątnicy, udał się do Królestwa Partów, na terenie dzisiejszego Iranu. Potem udał się jeszcze dalej bo na teren dzisiejszych Indii.

ŚW. JAN: syn Zebedeusza rybaka, urodził się w Betsaidzie w Galilei. Podobnie jak jego brat Św. Jakub i ojciec trudnił się rybołówstwem. Jego też najwięcej Jezus umiłował. Był z Piotrem i Jakubem świadkiem przemienienia Jezusa na górze Tabor, był z Jezusem w ogrodzie Oliwnym. Zbawiciel na chwilę przed śmiercią na krzyżu powierzył mu swoją Matkę. Wraz z Matka Bożą i Magdaleną był pod krzyżem w chwili konania Jezusa i zdjął Go z krzyża, a potem brał udział w złożeniu do grobu. Jako pierwszy poznał zmartwychwstałego Chrystusa nad jeziorem Genezaret i powiadomił o tym Piotra. Po Wniebowstąpieniu Pańskim wraz z Piotrem rozpoczęli działalność ewangelizacyjną. Udali się do Samarii, gdzie powstała gmina chrześcijańska. Tam przebywali przez kilka lat głosząc Słowo Boże i chrzcząc nowo nawróconych. Potem Jan udał się w podróż ewangelizacyjną jeszcze do innych krajów, przebywał miedzy innymi też w Efezie. Jest autorem Ewangelii i Apokalipsy. Zmarł w Efezie 27 grudnia 104 roku od narodzenia Jezusa.

ŚW. FILIP: podobnie jak Andrzej i Piotr pochodził z Betsaidy. Apostoł wyróżniał się spośród innych uczniów tym, że nie wstydził się zadawać Zbawicielowi różnych pytań. Po Ostatniej Wieczerzy poprosił go, aby pokazał Pana. Jezus zapewnił, że jest jednym z Jego Ojcem. Po Wniebowstąpieniu Pańskim, głosił Ewangelię w Azji Mniejszej i Grecji, chrzcząc nowych wyznawców Chrystusa i zakładając Kościoły. W Hierapolis poniósł śmierć męczeńską na krzyżu, w 62 roku.

ŚW. ANDRZEJ: młodszy brat Piotra. To właśnie on przyprowadził swojego brata Szymona Piotra do Jezusa. Głosił Dobrą Nowinę w różnych krajach, zwłaszcza w okolicach Morza Czarnego i w Grecji. Tam też poniósł śmierć męczeńską, zawieszony na krzyżu w kształcie litery „X”.

ŚW. SZYMON: zwany Kananejczykiem lub Gorliwym, stawiał opór rzymskim okupantom. Po śmierci Jezusa nauczał różnych miejscach: w Wielkiej Brytanii, Armenii, Libii, Egipcie i innych.

 

 

 

Św. JAKUB MŁODSZY: syn Alfeusza. Był celnikiem i głosił kazania w Judei, a następnie wraz z Andrzejem udali się do Edessy.

 

 

 

 

JUDASZ ISKARIOTA: Jezus wyznaczył Judasza na skarbnika wspólnoty, to znaczy, pozbył się darowizn. Wydał Jezusa Rzymianom, którzy Go ukrzyżowali. Za to otrzymał 30 srebrników. Dlatego na obrazach trzyma często w ręku mieszek z pieniędzmi. Później bardzo się tego wstydził i nie chciał żyć.


12. Kim są Apostołowie?

W Nowym Testamencie często mówi się o apostołach. Oczywiście nie zawsze w sensie jednoznacznym. Ogólnie możemy stwierdzić, że apostołem jest ktoś, kto otrzymał od Jezusa misję głoszenia radosnej nowiny. Słowo „apostoł” oznacza „posłany”. Większość apostołów znała Jezusa już długo i nieobce im było Jego przesłanie. Ponownie ujrzeli Go, gdy po śmierci powstał z martwych.

Święty Paweł jest apostołem, który został wybrany i posłany przez Jezusa dopiero po dniu pięćdziesiątnicy, zatem nie był obecny przy Panu od samego początku. Nie jest również świadkiem zmartwychwstania Jezusa. Dlatego w Ewangelii wg świętego Łukasza i w Dziejach Apostolskich nie jest określany mianem apostoła.

Święty Paweł nazywany jest apostołem narodów lub pogan. Jego zadanie polegało na tym, aby narody, które nie były żydowskie, nawrócić na wiarę w Jezusa. Święty Paweł zakładał wspólnoty w Grecji, Azji Mniejszej i w Rzymie.


11. Czy mogę poprosić Pana Boga o wszystko?

Pan Jezus wyraźnie to powiedział: „Jeżeli we Mnie trwać będziecie, a słowa moje w was, proście o cokolwiek chcecie, a to wam się spełni” (J 15,7). Oczywiście Bóg nie jest żadnym czarodziejem. Nie sprawi, że z klasówki z matematyki dostaniesz szóstkę, jeśli w przeddzień wieczorem nic jeszcze nie umiałeś. Bóg musiałby wtedy zaczarować twój mózg, jednak to nie jest Jego sprawa. On nie chce cię zaczarowywać tak, abyś nagle przestał być sobą, lecz pragnie przeobrazić cię od wewnątrz.

Dla Boga ważne jest, byśmy wszystko czynili razem z Nim. Abyśmy z Nim się budzili, spędzali cały dzień i z Nim zasypiali. W ten sposób Bóg zawsze będzie obok nas. On nie zaczaruje naszego mózgu, jednak może przeobrazić nasze serca. Na przykład może dodać ci tyle odwagi i wiary że powiedzie ci się klasówka z matematyki. Możesz poprosić Boga o to, abyś dobrze wykonał swoją powinność. Możesz również zwrócić się do Niego w intencji innych ludzi, aby przetrwali trudne czasy, aby powiodło się to, w czym pokładają nadzieję, lub by po kłótni znowu się pogodzili i nie byli już tacy smutni.

Bóg dał ludziom wolność postępowania. Być wolnym nie znaczy jednak, że człowiek może robić wszystko, co zechce. Być wolnym oznacza umieć się zdecydować i ponieść odpowiedzialność za własne czyny. W Piśmie Świętym jest napisane: „Jeżeli zechcesz, zachowasz przykazania, a dochowanie wierności zależy od Jego upodobania” (Syr 15,15). Oraz: „Ku wolności wyswobodził nas Chrystus” (Ga 5,1).


10. Czy Pan Jezus także się modlił?

Pan Jezus często się modlił. To jest właściwie logiczne, gdyż w przeciwnym razie nie znałby tak dokładnie woli Bożej. Zwracał się do Boga w czuły sposób: „Abba”, to znaczy „tatuś”. Jezus był zatem blisko Boga i mógł Mu wszystko powiedzieć. Czasami godzinami modlił się samotnie na górze. Próbował zrozumieć i realizować Bożą wolę, chociaż nie zawsze było to proste. Czasem Jezus nie był przesadnie delikatny podczas modlitwy. Gdy czuł się źle i bardzo się bał, zdarzało mu się krzyczeć do Boga (Mk 15,34). I mimo to był pewny, że Ojciec Go nie zostawi.

Pan Jezus znał wiele modlitw, psalmów i wyznanie wiary Żydów. Wraz ze swoimi przyjaciółmi chodził na nabożeństwa do synagogi i świątyni. Ponadto pokazywał ludziom, że każdy może się modlić i nie potrzebuje w tym celu żadnych skomplikowanych formuł. Chodzi jedynie o to, aby być uczciwym i powiedzieć Bogu o swoim smutku lub radości, miłości względem Niego lub prośbach. Jezus często modlił się za swoich przyjaciół, aby Bóg był przy nich i aby Mu zaufali. Nauczył uczniów modlitwy Ojcze nasz (Mt 6,5-15). Modlitwę tę znają wszyscy chrześcijanie. Jest ona odmawiana podczas każdej Mszy Świętej i stanowi skróconą formę przesłania Jezusa.


9. Co robił Pan Jezus przez cały dzień?

Pan Jezus dużo wędrował po kraju, rozmawiał z przyjaciółmi i wypływał łodzią na połów ryb. Czasami siadał na ziemi i pisał na piasku (J 8,6), co było bardzo praktyczne, ponieważ mógł to robić wszędzie i nie potrzebował papieru.

Jezus uchodził jednocześnie za pewnego rodzaju nauczyciela dla swoich przyjaciół. Wyjaśniał im wolę Bożą, którą dobrze znał i nie tolerował w tej kwestii żadnych kompromisów. Był przekonany o tym, że jeśli naprawdę chcemy realizować wolę Boga, musimy czynić to całym sercem albo wcale (Mk 10,17-31). Istotnie potrafił dobrze tłumaczyć, nawet gdy był niekiedy trochę surowy. Wyjaśniał wszystko tak dobrze, że nikt nawet me zauważał, jak wielu nowych rzeczy się uczył. Jego specjalnością były przypowieści, czyli historie opowiadane w tak żywy sposób, iż można je było bez trudu zapamiętać. Dzięki przypowieściom niektóre rzeczy są bardzo łatwe do zrozumienia. Inne pozostają zagadką, wciąż o nich rozmyślamy i w ten sposób pozostają nam w pamięci.

Przypuszczalnie ten sposób opowiadania był czymś, co sprawiało, że ludzie uważali Jezusa za fascynującego. Obojętne, czy ktoś był mądry, bogaty, dorosły, czy miał wspaniałą pracę. Rozmyślać o przypowieściach mógł każdy. Zrozumienie tych historii nie jest trudniejsze dla ucznia niż dla profesora. To było dla Jezusa bardzo ważne, gdyż chciał pokazać, że blisko Boga może być każdy, kto w Niego wierzy. Bóg nie urządza najpierw testu i nie sprawdza, czy ktoś jest wystarczająco zdolny, zanim go do siebie zaprosi. Dla Niego każdy jest ważny. Kiedyś Jezus nawet zbeształ dorosłych, którzy uważali, że dzieci będą Go denerwować. Wówczas powiedział: „Pozwólcie dzieciom przychodzie do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy Królestwo Boże” (Mk 10, 14).

Pan Jezus dokonał wielu cudownych rzeczy. W Piśmie Świętym jest mowa o tym, że przywrócił wzrok niewidomemu, a paralityk mógł dzięki Niemu znowu chodzić. Za Jego sprawą, kilka chlebów i ryb nasyciło olbrzymi tłum ludzi, a na koniec pozostało nawet więcej okruchów, niż początkowo było jedzenia. Jezus przywrócił do życia małą dziewczynkę i swojego przyjaciela Łazarza. Ponadto uzdrowił chorego chłopca.

Po tym można rozpoznać, że Jezus został posłany przez Boga i jest Jego Synem. Wielu ludzi uzdrowionych przez Niego zauważyło to. Dlatego uwierzyli Jezusowi i poszli za Nim. To jest właśnie najważniejsza kwestia dotycząca cudów: Ludzie spostrzegli, że Bóg się o nich troszczy. Jezus nie zaczarował ich, ale w jakiś sposób przemienił. Nagle uświadomili sobie, że Bóg ma wobec nich dobre zamiary i świat może stać się dzięki Niemu dobry.


8. Co wyjątkowego jest w Panu Jezusie?

Pan Jezus jest Człowiekiem, którego posłał Pan Bóg, aby pokazać samego Siebie. Boga nie można zobaczyć (J 1,18), jednak Jego Syna owszem. Jezus Chrystus nie jest jedynie wyjątkowym Człowiekiem, lecz jest rzeczywistym Synem Bożym.

Święty Paweł próbuje to wyjaśnić: „On jest obrazem Boga niewidzialnego” (Kol 1,15). A Jezus tak mówi o sobie: „Kto Mnie widzi, widzi także i Ojca” (J 14,9). Wiedział, że dzię­ki Niemu ludzie mogą zobaczyć i odczuć, jaki jest Bóg. Dlatego Jezus jest najlepszą drogą, gdy chcemy dowiedzieć się czegoś o naszym Stwórcy.

Zatem nie do końca Bóg jest niewidzialny, bo przecież stał się człowiekiem.

Jezus przyniósł ludziom radosną nowinę od Boga: Obwieszcza Królestwo Boże, królestwo pokoju i sprawiedliwości.


7. Co to jest Ewangelia?

Wyraz „ewangelia” pochodzi z języka greckiego i znaczy „dobra nowina”. Mamy czterech autorów Ewangelii. Dwóch z nich, Mateusz i Jan, było bezpośrednimi świadkami życia i czynów Jezusa. Natomiast pozostali dwaj byli świadkami „pośrednimi”: Marek, który zredagował materiał otrzymany od Piotra, i Łukasz, który napisał Ewangelię na podstawie tradycji, przekazanej przez św. Pawła. 

Mateusz

Marek

Łukasz

Jan

Te cztery osoby historia nazwała później ewangelistami.
Ewangeliści chcieli szerzyć dobrą nowinę, a więc to, że Bóg objawił się w osobie Jezusa z Nazaretu, który cierpiał na krzyżu, umarł i zmartwychwstał, ogłaszając zbawienie wieczne wszystkim, którzy w Niego uwierzą.

Cztery Ewangelie są najważniejszymi dokumentami dotyczącymi życia Jezusa. Ale nie wszystkie są takie same.

Czytając je, odkryjesz, że niektóre opowiadania w Ewangeliach, dotyczące tych samych epizodów, różnią się od siebie nieznacznymi szczegółami. Ale niech cię to nie dziwi. Chociaż podczas Mszy św, po odczytaniu Ewangelii, kapłan mówi „oto Słowo Pańskie”, to nie powinieneś myśleć, że to sam Bóg osobiście napisał Ewangelię. Ewangelie są w pewnym sensie kronikami, które napisali ludzie. Wybrani uczniowie Jezusa napisali je po to, aby rozpowszechnić „dobrą nowinę” na całym świecie. Kiedy mówimy „słowo Boże”, to chcemy przez to powiedzieć, że sam Bóg działał w redagowaniu Ewangelii poprzez tzw. „natchnienie”, którego udzielił ewangelistom. Ale to nie znaczy, że Bóg podyktował redaktorom Ewangelii wszystko, każde słowo.

Ewangelie są kronikami, opowiadaniami spisanymi przez ludzi, którzy widzieli Jezusa, którzy słuchali Go i poszli za Nim. Kroniki te dokładnie przekazują nam sprawy istotne, dotyczące Jezusa: mianowicie, że uczynił On wiele cudów, że umarł i zmartwychwstał, że głosił ludziom Dobrą Nowinę, którą uczniowie nam przekazali, abyśmy otrzymali zbawienie.

Ewangelia wg św. Marka jest najstarszą i została napisana około 60-65 roku po Chrystusie, a więc niedługo po śmierci Jezusa. Gdy św. Marek redagował tekst „swojej” Ewangelii, żyli jeszcze w Jerozolimie i w całej Judei naoczni świadkowie Jezusa, mnóstwo ludzi, którzy na własne uszy słyszeli Jezusa i na własne oczy widzieli cuda, które On zdziałał.

Ewangelie nie są „książką historyczną”. Autor Ewangelii chciał przede wszystkim przekazać orędzie o zbawieniu, chciał powiedzieć ludziom, że idąc za Jezusem, otrzymają życie wieczne. A jednak wszystko to, co autor przekazał nam w Ewangelii, zostało historycznie dowiedzione.

 


6. Jak nowy jest Nowy Testament?

Nowy Testament jest właściwie już bardzo stary. Poza jednym lub dwoma wyjątkami, wszystkie nowo testamentowe teksty powstały w drugiej połowie I wieku po Chrystusie, zatem aż 2 000 lat temu.

Oprócz czterech Ewangelii, Nowy Testament zawiera: Dzieje Apostolskie, 21 Listów i Apokalipsę św. Jana.

Ewangelie według:
św. Mateusza, Marka, Łukasza, Jana.
Cztery Ewangelie stanowią istotę Nowego Testamentu. Opowiadają one o życiu, śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa.

Dzieje Apostolskie
Dotyczą pierwszych chrześcijan i tego, jak rozprzestrzeniało się przesłanie o Jezusie.

 

Listy św. Pawia:

List do Rzymian,
1 List do Koryntian,
2 List do Koryntian,
List do Galatów,
List do Efezjan,
List do Filipian,
List do Kolosan,
1 List do Tesaioniczan,  2 List do Tesaioniczan

Listy pasterskie:
1 List do Tymoteusza,
2 List do Tymoteusza,
List do Tytusa,
List do Fiiemona,
List do Hebrajczyków.

Listy powszechne:

Ust św. Jakuba,
1 List św. Piotra,
2 List św. Piotra,
1 List św. Jana,
2 List św. Jana,
3 List św. Jana,
List św. Judy.

Większość listów napisał święty Paweł do młodych wspólnot. Niektóre skierowane są również do indywidualnych osób. W listach znajdują się rady, zachęty i objaśnienia dotyczące wiary chrześcijańskiej.

Apokalipsa św. Jana
Jest relacją o wizjach, związanych z końcem czasów.

 


5. O co chodzi w Starym Testamencie?

W pierwszej części Biblii, Starym Testamencie jest opowieść o przymierzu, jakie Bóg zawarł z ludem Izraela. Bóg zawiera trzykrotnie przymierze z ludźmi.
W Księdze Rodzaju jest mowa o przymierzu Boga z Noem. Po wielkim potopie Bóg obiecuje mu, że ziemia nigdy już nie będzie spustoszona. Znakiem tego przymierza jest tęcza (Rdz 9, 8-17). Abraham został wybrany przez Boga, aby zaniósł w świat Boże błogosławieństwo. Ponadto miał stać się ojcem wielkiej rodziny Bożej. Bóg obiecuje mu: „Spójrz na niebo i policz gwiazdy, jeśli zdołasz to uczynić”; potem dodał: „Tak liczne będzie twoje potomstwo” (Rdz 15, 5).
Księga Wyjścia opowiada o przymierzu, jakie Bóg zawarł z ludem Izraela, gdy ukazał się Mojżeszo­wi (Wj 24). Mojżesz został przywódcą Żydów w czasie, gdy byli oni niewolnikami w Egipcie. Bóg uwolnił lud Izraela z niewoli egipskiej i obiecał, że zawsze będzie go chronić. Izraelici mieli przestrzegać nakazów otrzymanych od Pana, by w ten sposób na zawsze pozostać z Nim we wspólnocie. Bóg powiedział: „Teraz, jeśli pilnie słuchać będziecie głosu mego i strzec mojego przymierza, będziecie szczególną moją własnością pośród wszystkich narodów, gdyż do Mnie należy cała ziemia” (Wj 19,5).
Te trzy przymierza znajdują się w centrum pierwszej części Starego Testamentu. 

Ponadto, znajdujemy w nim opowieść o doświadczeniach, jakie gromadził lud Izraela w czasie swojej historii z Bogiem. Ważne miejsce zajmują przykazania, które Bóg podarował Izraelitom, aby ich życie stało się lepsze. Stary Testament składa się także z pieśni, modlitw i opowiadań ludzi, którzy spełniali w Izraelu szczególne zadania, np. królów, rycerzy i proroków.

Księgi dotyczące historii ludu Bożego.

 

Księgi dydaktyczne i Psalmy

Księgi proroków


4. Kto jest autorem Biblii?

Biblia zawiera różne pisma, które po części mają już 3000 lat. Okres ich powstawania obejmuje więcej niż 1000 lat. Działo się to tak dawno temu, że dzisiaj nie można dokładnie powiedzieć, kim byli ich autorzy. Pisma te współtworzyło wielu ludzi, którzy napisali opowiadania, przepowiednie, przykazania, poszczególne przysłowia, modlitwy, pieśni itd. Inni zgromadzili teksty, które były istotne w odniesieniu do życia i służby Bożej (liturgii). Z biegiem czasu wiele pism poszerzono bądź skrócono, a następnie zebrano w całość. W ten sposób powstała ostatecznie księga: Biblia.

Wiele ksiąg biblijnych nosi tytuł pochodzący od imienia osoby, nawet gdy ta nie miała nic wspólnego ze spisaniem danego tekstu. Przykładowo księgi prorockie zatytułowano imionami proroków, jednak z wielkim prawdopodobieństwem spisane one zostały dopiero przez ich uczniów. Często nadawano księdze nazwę pochodzącą od występującej w niej głównej postaci, jak w przypadku Księgi Estery, która opowiada o odważnej królowej, o tym imieniu.

W Nowym Testamencie znajduje się dużo ksiąg, wyraźnie nazwanych od imienia ich autora. Na przykład Listy świętego Pawła. Apostoł Paweł pisał do młodych wspólnot, podobnie jak w dzisiejszych czasach biskupi lub papież kierują listy pasterskie do wspólnot.

W Nowym Testamencie znajdują się także pisma dotyczące życia Jezusa i Jego przesłania, czyli Ewangelie. Powstały one podobnie jak teksty ze Starego Testamentu, jednakże w krótszym czasie: zespoliły się z szablonów, opowiadań i modlitw. Ostatnia księga Pisma Świętego to Apokalipsa świętego Jana, na którą składa się zbiór wizji dotyczących końca czasów.

Zatem wielu ludzi przyczyniło się do tego, że istnieje taka Biblia, jaką znamy dzisiaj. Duch Święty zmotywował i wspierał wszystkich autorów i redaktorów tekstów. Pismo Święte jest Słowem Bożym wyrażonym słowami ludzi.


3. Co to jest Biblia?

Słowo „biblia” pochodzi z języka greckie­go i stanowi liczbę mnogą od słów „biblos” lub „biblion”, czyli „książka”.

Biblia, Pismo Święte – zbiór ksiąg, spisanych pierwotnie w językach hebrajskim, aramejskim i w greckim, uznawanych przez Żydów i chrześcijan za natchnione przez Boga.

Chrześcijańska Biblia składa się z dwóch części: Starego i Nowego Testamentu.

Stary Testament zawiera opowiadania, modlitwy i pieśni, dotyczące historii więzi Boga i Jego ludu.

Lud Boży to określenie Izraelitów, ludu żydowskiego. Stary Testament daje świadectwo o przymierzu, jakie Bóg zawarł z Izraelem.
Jezus był Żydem. Gdy wyjaśniał swoje powiązanie z Bogiem, swoim Ojcem, czynił to za pomocą myśli zaczerpniętych z Pisma Świętego Żydów.

Treścią Nowego Testamentu jest Ewangelia, czyli „Dobra Nowina”, o królestwie Bożym o życiu, naukach, śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa. O zbawieniu głoszonym przez Jezusa Chrystusa i jego uczniów.
Nowy Testament stanowi informację nie tylko o Jezusie, lecz także o powstaniu Kościoła i początkach Jego rozwoju. Przekazuje nam dobrą nowinę o zbawieniu i wzywa do wiary w Jezusa Syna Bożego.

Nowy Testament składa się z 27 ksiąg:

Cztery Ewangelie – zapis życia i nauczania Jezusa Chrystusa:
Ewangelia Mateusza,
Ewangelia Marka,
Ewangelia Łukasza,
Ewangelia Jana;

Dzieje Apostolskie – księga opisująca początki Kościoła, po wniebowstąpieniu Jezusa.

Zbiór listów pisanych przez apostołów

Apokalipsa, zwana też Objawieniem świętego Jana – księga prorocka.


2. Jak można dowiedzieć się czegoś o Bogu?

Najłatwiej byłoby, gdybyśmy zrobili Bogu zdjęcie. Problem polega na tym, że Bóg jest niewidzialny. Nie można Go sfotografować, podobnie jak niemożliwe jest uwiecznienie aparatem czyichś myśli. Bóg nie ma początku ani końca. Nie można Go przypisać do określonego miejsca czy chwili. Nie ma ciała i nie jest ani mężczyzną, ani kobietą.

Mimo to istnieją dwie możliwości, aby dowiedzieć się czegoś o Bogu. Obydwie są ważne. O Bogu można rozmyślać i zapytać o Niego ludzi, którzy zgromadzili związane z Nim doświadczenia i wierzą w Niego.

Pismo Święte to księga, w której ludzie zapisali, w jaki sposób doświadczyli Boga. Opowiadają, jak ukazywał się im Pan i jak troszczył. Nawet zawarł z nimi przymierza. Izraelowi, narodowi żydowskiemu powiedział „Wy jesteście moim ludem, a ja jestem waszym Bogiem. Należymy do siebie. Wybrałem was, abyście wierzyli we mnie i aby wasze życie stało się dobre. Pokażę wam, jaki naprawdę jestem” (Wj 3,14; Wj 19,5). To znaczy: Bóg jest wprawdzie niewidzialny, ale nie pozostaje incognito. Nie ukrywa się, a wręcz przeciwnie: Pokazał ludziom, jaki jest, oraz że ich kocha. To nazywa się objawieniem.


1. Kto to jest chrześcijanin?

Chrześcijaninem jest ktoś, kto wierzy w Jezusa, chce z Nim żyć i ufa, że jest On Synem Bożym, który zbawił ludzi. Chrześcijanin próbuje żyć tak, jak pokazał to Jezus. Ponadto uczęszcza do kościoła na Msze Święte i przyjmuje sakramenty. Jest to ktoś, kto został ochrzczony.

Większość chrześcijan przyjęła wiarę będąc małymi dziećmi. Ich rodzice zanieśli ich do kościoła, gdzie zostali ochrzczeni. Poprzez chrzest święty człowiek staje się członkiem Kościoła i na zawsze należy do Jezusa Chrystusa.

Sakrament ten jest zatem początkiem chrześcijańskiego życia. Właściwie początek ten składa się z trzech elementów: chrztu świętego, bierzmowania i Eucharystii.